donderdag 13 december 2018
     
 
Even voorstellen
Persoonlijke zorg
Werkwijze
Zegenend Helpen
Gemeente-coaching
Workshop schilderen
Tarief
Artikelen
Weblinks
Contact
 
Ben ik verantwoordelijk

Ben ik verantwoordelijk?

 

Anke stond altijd klaar om te helpen. Voor haar gezin en vooral voor de mensen in de gemeente. Als er mensen nodig waren voor het een of ander stond Anke vooraan om haar hulp aan te bieden. Niemand deed tevergeefs een beroep op haar. Zij zei nooit nee en zij werd hierom gewaardeerd. Maar eigenlijk voelde Anke zich met niemand echt verbonden. En op een dag barste de bom: haar man kondigde aan te willen scheiden. Dit kwam voor haar als een donderslag bij heldere hemel. Er volgde een tijd van grote spanning en depressie.

 

Bas behoorde tot dezelfde gemeente als Anke, maar hij was heel anders. In tegenstelling tot Anke kon hij makkelijk nee zeggen. Eigenlijk zei hij altijd nee want hij deed altijd wat hem het beste uitkwam. Velen vonden Bas egostisch. Hij voelde zich vaak eenzaam en vond troost bij de sekspaginas op internet. Dit werd steeds erger zodat hij zelfs op zijn werk deze pornosites bezocht. Toen dit bij zijn baas aan het licht kwam werd Bas ontslagen. Er volgde een tijd van grote spanning en depressie.

 

Het lijkt wel of er twee soorten mensen zijn. De een voelt zich verantwoordelijk voor alles en iedereen. Altijd is hij of zij bezig om goed te doen, om anderen te helpen. Hierbij gaan ze zo ver dat zij uiteindelijk zichzelf kwijt zijn en belanden in een grote crisis. De ander voelt zich juist nergens verantwoordelijk voor. De enige persoon die van belang is, is hij of zij zelf. Het enige dat telt is het welzijn van zichzelf. Ook deze mensen eindigen vaak in persoonlijk isolement en kennen veel strijd.

Herkent u zichzelf in het voorgaande? Wie is eigenlijk verantwoordelijk voor het welzijn van mezelf en voor het welzijn van de mensen die ik lief heb en voor alle andere mensen om mij heen? Moet God hiervoor zorgen? Ik doe zo ontzettend mijn best en toch lukt het niet. Als ik niet voor mezelf opkom doet niemand dat! Veel mensen worstelen met verantwoordelijkheid.

 

God heeft de mens geschapen met een belangrijke eigenschap. De mens is bestemd voor relaties. Wij verlangen van nature naar intimiteit. Op geestelijk vlak met God, naar de ziel met andere mensen en heel speciaal met onze levenspartner met wie we ook lichamelijke intimiteit mogen beleven. Maar in dit verlangen worden we gedwarsboomd door de deuken die we onderweg in ons leven oplopen. Als we ons openstellen en kwetsbaar opstellen om een relatie met die ander te willen en we worden daarin teleurgesteld dan voelen we de diepe pijn van afwijzing en eenzaamheid. Als dit op jonge leeftijd gebeurt gaan we onze verlangens naar intimiteit verloochenen. We kunnen erg controlerend en perfectionistisch worden om maar niet opnieuw pijn gedaan te worden. Of we kunnen erg gaan zorgen om op deze manier te proberen de ander aan ons te laten geven waar wij zo naar verlangen. We ontwikkelen ons eigen overlevingsmechanisme. Het is goed dat we deze mogelijkheden in ons hebben gekregen om overeind te kunnen blijven. Het is echter ook goed om te onderkennen dat God het zo niet bedoeld heeft.

 

In Galaten 6 (vers 1 t/m 5) wordt beschreven hoe we op een gezonde manier met elkaar dienen om te gaan. We mogen met zachtmoedigheid naar de ander kijken en hoeven hem of haar niet te veroordelen. We mogen erkennen dat de ander moeilijkheden heeft en we mogen elkaar helpen waar dat mogelijk is. Maar er komt een punt waarop we de ander niet meer kunnen helpen. In vers 5 staat: Want ieder zal zijn eigen last dragen. We mogen elkaar steunen, maar we kunnen de verantwoordelijkheid van het leven van de ander niet overnemen. Als we tot dit inzicht komen gaat dit vaak gepaard met pijn, verdriet, woede, angst, schaamte en schuldgevoel. Deze gevoelens mogen er zijn. Jezus kende deze ook allemaal. Maar uiteindelijk heeft Hij gekozen om zijn verantwoordelijkheid te nemen. Dat heeft geleid tot nieuw leven!

 

Het grote gebod van God is Hem lief te hebben boven alles en onze naaste als onszelf. We dienen dus minimaal drie personen lief te hebben: God, onszelf en onze naaste. Door de vrede die we door de Here Jezus mogen ervaren blijken we steeds meer in staat te zijn met de ogen van Jezus te kijken. We gaan met steeds meer erkenning, begrip, acceptatie en liefde kijken naar onszelf en naar de mensen om ons heen. We leren steeds beter pijn te dragen en verantwoordelijkheid voor onszelf te nemen en de verantwoordelijkheid van de ander bij die ander te laten. Zo heeft God gezonde relaties bedoeld. Hij, wij, Anke, Bas en alle anderen zijn het waard om dit te ontdekken!

 
Psychopastorale zorg
Henk en Maria Minnen • Kamperfoelielaan 45 • 6713 ED Ede • 0318 614327 • info@psychopastoralezorg.nl
Christelijke identiteit - Referenties - Login - (c) 2006 - 2018